Soms weet je al vroeg dat een project zwaar gaat worden zonder dat je de vinger erop kunt leggen. Je voelt het — maar je stopt niet. Want stoppen is immers geen optie.

Een paar jaar geleden werkte ik aan iets waar ik volledig in geloofde. Een toonaangevend en vernieuwend project, groot van opzet, met alle steun die je je kon wensen — of zo leek het. De ambitie was helder, de noodzaak evident, en ik gooide er alles in.

Wat ik niet zag — of niet wilde zien — was dat de steun vanuit mijn opdrachtgever niet de brede, gedragen steun was die nodig was. Een akkoord aan de top is niet hetzelfde als medewerking in de uitvoering als het ingewikkeld wordt. Allerlei bezwaren en discussies begonnen zich te openbaren — en die komen pas los als je er middenin zit.

Ik bleef overtuigen. Bleef bewijzen. Bleef meebewegen. Want het project was goed, de intentie was goed, en opgeven voelde als falen. Dus ik ging door. En door. En nog wat verder.

Het resultaat? Een enorm netwerk van bedrijven en honderden medewerkers van tijdelijk ander werk voorzien. Krantenartikelen, interviews, podcasts, presentaties — alles hebben wij uit de kast gehaald. Het team heeft mooie resultaten geboekt. Maar vraag niet tegen welke prijs. Teamleden die teleurgesteld vertrokken, moe van de zoveelste discussie. En ikzelf compleet opgebrand.

Wat ik achteraf weet: ik had mijzelf eerlijke vragen moeten stellen in plaats van alleen te focussen op resultaat en voortgang. Vragen die een goede sparringpartner stelt. Niet als coach, niet met een model. Gewoon iemand die het systeem kent — en die ziet wat jij zelf niet meer ziet omdat je er te diep in zit.

Ik heb die sparringpartner domweg niet voor mijzelf georganiseerd. Achteraf gezien stom. En wie er niet om vraagt, krijgt ’m ook niet. Dus daarom ben ik er nu voor anderen.

Herken je dit? Ik denk graag mee als sparringpartner. Neem contact op via hanno@implementhr.nl.